風韶雨秀。
春已平分後。
陡頓故人疏把酒。
閒恁畫闌搔首。
爭須攜手踏青。
人生幾度清明。
待得燕慵鶯懶,楊花點點浮萍。
風韶雨秀。
春已平分後。
陡頓故人疏把酒。
閒恁畫闌搔首。
爭須攜手踏青。
人生幾度清明。
待得燕慵鶯懶,楊花點點浮萍。
風光韶麗,雨景秀美。
春色已然平分,到了仲春時節。
故人突然疏遠,令我獨自把酒。
閒來無聊,倚著彩繪的欄杆搔首沉思。
曾經多麼期盼能攜手一同去踏青。
人生又能經歷幾次清明時節?
直等到燕子慵懶、黃鶯睏倦,楊花如點點浮萍飄散。
Wind's melody, rain's grace.
Spring has just split its heart in two.
Abruptly, old friends grow distant, I raise my cup alone.
Idly, by painted railings, I scratch my head in thought.
How we longed to join hands, treading the green grass.
How many clear-and-bright days in a life?
Waiting till swallows grow lazy, orioles weary, willow catkins dot the floating duckweed.
徐逸春日懷人之作,感時傷別。
在人生有限的清明周期中,凸顯相聚的珍貴認同。
描繪清明時節春色將盡,抒發人生易逝、故人疏離的惆悵之情。
踏青 · 清明 · 燕慵鶯懶
東山書院編輯整理