費盡東君無限巧。
玉減香銷,回首令人老。
夢繞嶺頭歸未到。
角聲吹斷江天曉。
燕子來時春正好。
寸寸柔腸,休問愁多少。
從此歡心還草草。
憑欄一任桃花笑。
費盡東君無限巧。
玉減香銷,回首令人老。
夢繞嶺頭歸未到。
角聲吹斷江天曉。
燕子來時春正好。
寸寸柔腸,休問愁多少。
從此歡心還草草。
憑欄一任桃花笑。
費盡春神無限巧思。
玉容消減,香氣消散,回首間令人感到衰老。
夢魂縈繞山嶺,歸期卻仍未到。
號角聲吹破江天的拂曉。
燕子歸來時,春光正好。
寸寸柔腸百結,莫問愁緒有多少。
從此歡愉之心也變得草草。
憑欄而立,任憑桃花在春風中歡笑。
The east wind's craft exhausts its art.
Fragrance fades, jade thins, turning back makes one old.
Dreams linger on the ridge, return not yet told.
Horn notes break, dawn over river unfolds.
Swallows return as spring's at its prime.
Every inch of tender heart, ask not sorrow's sum.
Henceforth, joy remains but a fleeting chime.
Leaning on rail, let peach blossoms laugh as they come.
向滈傷春懷人之詞。
這種情感消耗揭示了歡愉與愁緒間的永恆博弈。
借春景抒寫韶華易逝、歡情難久的惆悵心緒。
玉減香銷 · 夢繞嶺頭 · 憑欄
東山書院編輯整理