落花夜雨辭寒食。
塵香明日城南陌。
玉靨溼斜紅。
淚痕千萬重。
傷春頭竟白。
來去春如客。
人瘦綠陰濃。
日長簾影中。
落花夜雨辭寒食。
塵香明日城南陌。
玉靨溼斜紅。
淚痕千萬重。
傷春頭竟白。
來去春如客。
人瘦綠陰濃。
日長簾影中。
落花與夜雨,辭別了寒食節。
塵土中殘留著花香,明日將是城南陌上。
如玉的面頰被斜紅的胭脂淚沾溼。
淚痕縱橫,有千萬重。
傷春竟至愁白了頭。
春天來去匆匆,如同過客。
人在濃郁的綠蔭裡日漸消瘦。
白晝漫長,消磨在簾影之中。
Falling flowers, night rain, bidding farewell to Cold Food feast.
Dust holds fragrance, tomorrow on the southern road.
Jade cheeks damp with slanting rouge.
Tear traces, layer upon countless layer.
Grieving for spring, my hair turns white outright.
Spring comes and goes like a passing guest.
The person grows thin where green shade grows thick.
The day is long within the curtain's shadow.
吳文英寒食傷春感懷。
在春去如客的週期律中,個體生命體驗呈現出深刻的認同危機。
描繪寒食夜雨後傷春懷人之景,抒發春光易逝、人生孤寂的惆悵之情。
寒食 · 塵香 · 玉靨 · 傷春 · 人瘦
東山書院編輯整理