微雨後,落花天。
嬌態病懨懨。
怕人猜著是相思,成日不開簾。
寶釵橫,蟬鬢亂。
院宇待人歸盡。
緩移蓮步玉闌前。
纖手掐花鈿。
微雨後,落花天。
嬌態病懨懨。
怕人猜著是相思,成日不開簾。
寶釵橫,蟬鬢亂。
院宇待人歸盡。
緩移蓮步玉闌前。
纖手掐花鈿。
微雨過後,落花時節。
她嬌柔的姿態病懨懨的。
生怕被人猜中心事是相思,整日都不捲起簾櫳。
寶釵橫斜,鬢髮凌亂。
庭院空寂,直等到該歸的人都已歸盡。
她緩緩挪動蓮步,來到玉欄杆前。
伸出纖纖玉手,掐弄著花鈿。
After a light rain, in falling blossom sky.
Her delicate manner, languid and sickly.
Fearing others guess it's lovesickness, all day she won't lift the screen.
Hairpin askew, cicada-wing hair in disarray.
The courtyard waits till all who should return are gone.
Slowly she moves lotus steps before the jade railing.
With slender fingers, she plucks a floral hairpin.
吳龍翰寫閨中女子春愁。
情感博弈中,以靜默姿態構築心理防線。
描繪女子雨後病懨懨的嬌態與相思情態,終日閉簾,待人不歸,於闌前掐花鈿的慵懶場景。
病懨懨 · 相思 · 不開簾 · 待人歸 · 纖手
東山書院編輯整理