天公只解作豐年。
不相冶遊天。
小隊春旗不動,行庖晚突無煙。
吟須拈斷,寒爐撥盡,雁自天邊。
喚起主人失笑,寒灰依舊重然。
天公只解作豐年。
不相冶遊天。
小隊春旗不動,行庖晚突無煙。
吟須拈斷,寒爐撥盡,雁自天邊。
喚起主人失笑,寒灰依舊重然。
天公只懂得賜予豐年。
它並不理會人間的冶遊歡宴。
小隊春旗靜止不動,行營的晚竈沒有炊煙。
我捻斷吟詩的鬍鬚,撥盡寒爐的灰燼,大雁正從天邊飛過。
喚醒了主人,他失聲苦笑:冰冷的灰燼啊,竟能重新燃起火焰。
Heaven only knows to grant a year of plenty.
It cares not for our revels under the sky.
No spring banners stir, no kitchen smoke rises at dusk.
I break my frozen beard, poke the cold stove to ashes, wild geese fly from the horizon.
I rouse the host to a wry smile: cold ashes still can blaze anew.
魏了翁晚年退居詞作。
以冷灰重燃隱喻治理韌性的內在循環。
描寫早春時節天公不作美,郊遊隊伍因寒冷而炊煙不起,主人撥弄寒爐重燃炭火的場景。
豐年 · 冶遊 · 行庖 · 拈斷 · 失笑
東山書院編輯整理