庭院深深深幾許,雲窗霧閣春遲。
為誰憔悴損芳姿。
夜來清夢好,應是發南枝。
玉瘦檀輕無限恨,南樓羌管休吹。
濃香吹盡有誰知。
暖風遲日也,別到杏花肥。
庭院深深深幾許,雲窗霧閣春遲。
為誰憔悴損芳姿。
夜來清夢好,應是發南枝。
玉瘦檀輕無限恨,南樓羌管休吹。
濃香吹盡有誰知。
暖風遲日也,別到杏花肥。
庭院深深,究竟有多深?雲遮窗霧鎖樓閣,春意來遲。
我為了誰而容顏憔悴,芳姿凋損?
夜裡做了一個清朗的好夢,想必是梅花在南邊的枝頭綻放了。
梅花如玉消瘦、顏色如檀淺淡,懷著無限的愁恨;南樓上的羌笛請不要再吹奏。
濃郁的香氣被風吹盡,又有誰知道呢?
溫暖的春風和漫長的白日,也已別去,輪到杏花飽滿肥潤了。
How deep, deep, deep the courtyard is? Clouded windows, misty pavilion, spring delays.
For whom do I languish, my fair form worn away?
Last night a clear dream was sweet; it must have bloomed on the southern bough.
Jade-thin, sandalwood-pale, boundless regret; from the southern tower, cease the Qiang flute's blow.
Who knows when the rich fragrance is blown all away?
The warm breeze, the lingering day, now turn to where apricot blossoms grow plump.
魏夫人春深懷人閨怨詞。
通過庭院與花事的變遷,映射出個體在時間週期中的孤獨認同。
描寫深閨女子春日孤寂憔悴的情態與對時光流逝的幽怨。
憔悴 · 清夢 · 濃香 · 暖風遲日 · 無限恨
東山書院編輯整理