煙嶠收痕,雲沙擁沫,孤槎萬里春聚。
蠟杵冰塵,水研花片,帶得海山風露。
纖痕透曉,銀鏤小、初浮一縷。
重剪紗窗暗燭,深垂繡簾微雨。
餘馨惱人最苦。
染羅衣、少年情緒。
謾省佩珠曾解,蕙羞蘭妒。
好是芳鈿翠嫵。
恨素被濃薰夢無據。
待剪秋雲,殷勤寄與。
煙嶠收痕,雲沙擁沫,孤槎萬里春聚。
蠟杵冰塵,水研花片,帶得海山風露。
纖痕透曉,銀鏤小、初浮一縷。
重剪紗窗暗燭,深垂繡簾微雨。
餘馨惱人最苦。
染羅衣、少年情緒。
謾省佩珠曾解,蕙羞蘭妒。
好是芳鈿翠嫵。
恨素被濃薰夢無據。
待剪秋雲,殷勤寄與。
雲霧繚繞的山峰收斂了形跡,雲沙簇擁著浪沫,一葉孤槎從萬里之外聚來了春意。
以蠟為杵,以冰為塵,用水研開花片,帶來了海上仙山的風露。
纖巧的痕跡透出晨光,銀縷細微,初初浮起一縷香菸。
重新剪亮紗窗內昏暗的燭芯,深深垂下繡簾,隔絕微雨。
殘留的馨香最是惱人,惹動愁苦。
沾染在羅衣上,那是少年時的心緒。
依稀記得曾解下佩珠,惹得蕙蘭羞慚妒忌。
最美是那芳鈿翠翹的嫵媚妝飾。
可恨這素被被濃香薰透,連夢境都無所憑據。
且待我剪下一片秋雲,殷勤地寄給你。
Smoky peaks retract their traces; cloud-sand hugs foam; a lone raft gathers spring from ten thousand miles.
Wax pestle, icy dust; water grinds flower flakes—bearing sea-mountain wind and dew.
Slender traces pierce dawn; silver engraving small—first floats a single strand.
Again trim the gauze window's dim candle; deeply hang the embroidered curtain's fine rain.
Leftover fragrance vexes the heart most bitterly.
Staining silk robes—a youth's emotions.
Vaguely recall: pearl pendants once untied, orchids shamed, iris envied.
Lovely indeed, the fragrant hairpin, emerald charm.
Resent this plain quilt, thickly perfumed—dreams have no basis.
Wait till I cut autumn clouds, diligently send them to you.
王易簡詠龍涎香,託物寄情之作。
借香料的製作與消散,隱喻資源博弈中美好事物的易逝與追尋。
通過制香過程寄寓對遠方之人的思念,以香喻情,含蓄纏綿。
海山風露 · 佩珠 · 蕙羞蘭妒 · 濃薰 · 寄與
東山書院編輯整理