春睡騰騰,覺來鴛被堆香暖。
起來慵懶。
觸目情何限。
深院日斜,人靜花陰轉。
柔腸斷。
憑高不見。
芳草連天遠。
春睡騰騰,覺來鴛被堆香暖。
起來慵懶。
觸目情何限。
深院日斜,人靜花陰轉。
柔腸斷。
憑高不見。
芳草連天遠。
春睡昏沉朦朧,醒來時鴛鴦被堆疊著馨香暖意。
起身後慵懶無力。
目光所及,觸發的情思無限。
深院裡日影西斜,人聲靜寂,花蔭悄悄轉移。
柔腸寸斷。
憑倚高處眺望,什麼也看不見。
只見芳草連綿,直至遠天。
Spring slumber, heavy and deep, waking to duck-quilt's scent and warmth.
Rising, a languid draught.
All sights stir boundless sentiment.
In deep courtyard, sun slants, quiet, flower shadows shift.
A tender heart breaks.
Gazing from height, nothing in sight.
Sweet grass joins the sky, far and adrift.
王安禮春日閨怨詞。
通過空間阻隔展現情感認知的深刻困境。
描繪春日慵睡醒後深院獨處,觸景生情,抒寫柔腸百轉的閨中愁思。
春睡 · 慵懶 · 柔腸 · 憑高
東山書院編輯整理