雪後江城紅日晚。
暖入香梢,漸覺玲瓏滿。
彷彿臨風妝半面。
冰簾斜卷誰庭院。
折向樽前君細看。
便是江南,寄我人還遠。
手把此枝多少怨。
小樓橫笛吹腸斷。
雪後江城紅日晚。
暖入香梢,漸覺玲瓏滿。
彷彿臨風妝半面。
冰簾斜卷誰庭院。
折向樽前君細看。
便是江南,寄我人還遠。
手把此枝多少怨。
小樓橫笛吹腸斷。
雪後的江城,紅日已晚。
暖意滲入梅花的香梢,漸漸覺得玲瓏的花苞即將開滿。
那梅花彷彿迎風半露妝容的美人。
是誰家庭院,斜捲起那水晶般的簾櫳?
折下這梅枝,請您在酒杯前仔細觀看。
它便是江南的化身,寄給我的人卻依然遙遠。
手中拿著這枝梅花,承載著多少幽怨。
小樓中,有人橫吹笛子,聲調令人肝腸寸斷。
After snow, the river town glows in sunset's red hue.
Warmth seeps into fragrant tips, sensing fullness break through.
As if facing the wind, a beauty shows half her face.
Who, behind the crystal curtain, slants it in their courtyard space?
Snap this branch, hold it before the cup, for your close sight.
This very sprig is Jiangnan, sent from afar, yet keeping me in plight.
Holding this twig, how much regret does it contain?
In the small tower, a flute's tune blows my heartstrings in twain.
雪後睹江南梅枝,引發懷遠之思。
以梅枝為信物,完成對遙遠江南的情感認同構建。
描繪雪後江南晚景,借梅枝寄託對遠方之人的思念與幽怨。
雪後 · 臨風 · 折枝 · 寄遠 · 腸斷
東山書院編輯整理