臘天寒,曉風勁,幽香頻吐。
精神綽約,誰羨姑射居處。
江南探春獨步。
恨無侶。
微語。
又誰管、雪勢霜威埋妒。
且圖少陵東閣作詩苦。
擬煩玉纖輕拗、寧相許。
惜取。
欄干遍倚,月淡黃昏,水邊清淺,不放紅塵染汙。
似名畫手丹青,罷施緗素。
不隨艷卉,強媚韶光一瞬,飄蕩無據。
只恐金門,寶鼎方調,時時來覷。
便把枝頭,豆顆朝天去。
臘天寒,曉風勁,幽香頻吐。
精神綽約,誰羨姑射居處。
江南探春獨步。
恨無侶。
微語。
又誰管、雪勢霜威埋妒。
且圖少陵東閣作詩苦。
擬煩玉纖輕拗、寧相許。
惜取。
欄干遍倚,月淡黃昏,水邊清淺,不放紅塵染汙。
似名畫手丹青,罷施緗素。
不隨艷卉,強媚韶光一瞬,飄蕩無據。
只恐金門,寶鼎方調,時時來覷。
便把枝頭,豆顆朝天去。
臘月嚴寒,晨風猛烈,幽香陣陣飄散。
風姿綽約,誰羨慕那姑射山上的仙子居所?
我獨自在江南探尋早春的蹤跡。
只恨沒有知己相伴。
低聲自語。
又有誰在意,霜雪的威勢與妒忌的埋沒?
姑且效仿杜甫在東閣作詩的清苦。
想煩勞她纖纖玉手輕折梅枝,可會應允?
珍惜此刻吧。
倚遍欄杆,月色淡薄,黃昏時分,水邊清淺,
不讓紅塵俗世沾染玷汙。
仿佛名畫家停下了丹青妙筆,不再鋪展絹素。
不隨艷麗花卉,勉強取悅轉瞬即逝的春光,漂泊無依。
只怕那宮門之內,寶鼎正在調和,時時前來窺探。
便將枝頭豆莢般的花蕾,傲然朝向天空。
Winter's chill, dawn winds fierce, hidden fragrance spills.
Spirit ethereal, who envies the goddess on her hill?
Alone I roam Jiangnan, seeking spring's first thrill.
Yet no companion shares my will.
A whisper, a sigh.
Who cares if frost and snow's tyranny lie?
Let me suffer like Du Fu, in his eastern tower, poems to ply.
Would her jade fingers gently break a branch, and comply?
Cherish this moment, hold it nigh.
Leaning on rails, dusk pale, moon faint, by the water's edge, clear and shallow,
Keeping worldly dust from its flow.
Like a master painter's brush, leaving silk untouched, no hue to bestow.
Not chasing gaudy blooms, nor fleeting splendor's glow, adrift, no place to show.
Fear the golden gate, where cauldrons of power brew, ever watching, high and low.
Then let the branch tip, beans skyward, in defiance grow.
史浩詠梅寄懷,以花自喻。
以梅的孤高對抗權力場的窺伺,是士大夫的周期抉擇。
詞人借詠白苧花在寒冬中幽香獨吐、清高不染的形象,寄託自身孤芳自賞、不隨流俗的志趣。
幽香 · 獨步 · 無侶 · 清淺 · 不染 · 金門
東山書院編輯整理