長憶錢塘,不是人寰是天上。
萬家掩映翠微間。
處處水潺潺。
異花四季當窗放。
出入分明在屏障。
別來隋柳幾經秋。
何日得重遊。
長憶錢塘,不是人寰是天上。
萬家掩映翠微間。
處處水潺潺。
異花四季當窗放。
出入分明在屏障。
別來隋柳幾經秋。
何日得重遊。
我常常憶起錢塘,那裡不是人間,而是天上仙境。
千家萬戶的屋舍,掩映在青翠的山色之間。
處處都有潺潺的流水聲。
奇花異草四季都在窗前綻放。
人們出入的身影,分明如在畫屏之中。
自從離別後,隋堤的柳樹又經歷了幾度春秋?
何時才能重遊故地呢?
I oft recall Qiantang—not a mortal realm, but heaven.
Myriad homes nestle amidst emerald hills.
Everywhere, waters babble and flow.
Exotic flowers bloom by the window through all seasons.
Coming and going, clearly seen as if through a painted screen.
Since parting, how many autumns have passed by the Sui-dyke willows?
When shall I wander there again?
潘閬追憶杭州盛景,抒發思歸之情。
對天堂故地的追憶,構建了深刻的文化認同與歸屬。
追憶杭州錢塘美景如仙境,表達別後思念與渴望重遊之情。
長憶 · 天上 · 水潺潺 · 四季 · 重遊
東山書院編輯整理