風擺紅藤卷繡簾。
寶鑑慵拈。
日高梳洗幾時忺。
金盆水、弄纖纖。
髻雲謾嚲殘花淡,和嬌媚、瘦巖巖。
離情更被宿酲兼。
空惹得、病厭厭。
風擺紅藤卷繡簾。
寶鑑慵拈。
日高梳洗幾時忺。
金盆水、弄纖纖。
髻雲謾嚲殘花淡,和嬌媚、瘦巖巖。
離情更被宿酲兼。
空惹得、病厭厭。
風兒擺動著紅藤,捲起了繡簾。
寶鏡也懶得去拿。
日頭已高,何時才有心情梳洗?
在金盆的水中,撥弄著纖纖素手。
髮髻如雲般鬆散垂下,殘花妝淡,帶著嬌媚,身形瘦削。
離情別緒更被昨夜的殘酒勾起。
徒然惹得一身病懨懨的愁緒。
Wind sways crimson vines, rolls up the embroidered screen.
The precious mirror lies untouched, a languid scene.
The sun climbs high—when will she care to comb and preen?
In golden basin's water, slender fingers gleam.
Her cloud-like hair droops loose, with fading flowers' hue,
A blend of tender charm and frail, delicate frame.
Parting's sorrow, worsened by last night's lingering brew,
Leaves her listless, in vain, with naught but weary shame.
歐陽修寫閨中女子春愁。
詞中嬌弱姿態暗含對情感週期的無力感。
描寫女子日高慵起、梳洗無心的閨怨情態,以及因離情與宿醉而病懨懨的身心狀態。
梳洗 · 嬌媚 · 離情 · 宿酲 · 病厭厭
東山書院編輯整理