樓外東風杜宇聲。
雙枕細眉顰。
女郎番馬小山屏。
金籠冷、夢魂驚。
起來重綰雙羅髻,無個事、淚盈盈。
楊花蝴蝶亂分身。
飛不定、暮雲晴。
樓外東風杜宇聲。
雙枕細眉顰。
女郎番馬小山屏。
金籠冷、夢魂驚。
起來重綰雙羅髻,無個事、淚盈盈。
楊花蝴蝶亂分身。
飛不定、暮雲晴。
樓外東風送來杜鵑的啼鳴。
一對枕上還印著她細眉微蹙的愁痕。
女郎的屏風上繪著番馬與小山的圖景。
金籠已冷,驚醒了她的夢魂。
起身重新綰起雙羅髻,無所事事,淚水盈盈。
楊花與蝴蝶紛亂地各自飄飛。
飄飛不定,暮色中雲散天晴。
Beyond the tower, the east wind carries the cuckoo's cry.
Two pillows bear the trace of her fine brows' sigh.
A maiden's screen, with foreign steeds in hill design.
The gilded cage grows cold, startling dreams divine.
She rises, re-ties her twin silken knots in vain, with nothing to do, tears fall like rain.
Willow catkins and butterflies scatter in disarray.
They drift unsettled, as twilight clouds clear away.
呂渭老南宋詞人,多寫閨情。
閨閣閒愁中暗含對生命周期的無奈感。
描繪閨中女子春日孤寂慵懶的情態與幽怨心緒。
雙枕 · 細眉 · 夢魂 · 羅髻 · 淚盈盈
東山書院編輯整理