柳邊深院。
燕語明如翦。
消息無憑聽又懶。
隔斷畫屏雙扇。
寶杯金縷紅牙。
醉魂幾度兒家。
何處一春遊蕩,夢中猶恨楊花。
柳邊深院。
燕語明如翦。
消息無憑聽又懶。
隔斷畫屏雙扇。
寶杯金縷紅牙。
醉魂幾度兒家。
何處一春遊蕩,夢中猶恨楊花。
柳樹邊深深的庭院。
燕語呢喃,清脆明快如剪。
消息杳無憑據,聽著也漸漸意懶。
心事被那畫屏雙扇生生隔斷。
(憶起)寶杯、金縷衣、紅牙拍板。
醉魂恍惚,幾度到了誰人家?
整個春天究竟在何處遊蕩?連夢中都還在怨恨那無定的楊花。
Deep courtyard by the willows.
Swallows' chatter, bright as scissors' clip.
News unreliable, hearing grows lazy again.
Cut off by the painted screen's double leaves.
Precious cup, golden threads, red ivory plectrum.
Drunken soul, how many times at whose home?
Where has spring been wandering all along? In dreams, still resenting willow catkins.
春閨怨情,借物抒懷。
以燕語楊花為符號,展開一場關於信息與信任的內心博弈。
描寫閨中女子春日孤寂,因遊子不歸而心生幽怨的愁緒。
燕語 · 醉魂 · 遊蕩
東山書院編輯整理