仕至千鍾良易,年過七十常稀。
眼底榮華元是夢,身後聲名不自知。
營營端爲誰。
幸有旗亭沽酒,何妨繭紙題詩。
幽谷雲蘿朝採藥,靜院軒窗夕對棋。
不歸真箇癡。
仕至千鍾良易,年過七十常稀。
眼底榮華元是夢,身後聲名不自知。
營營端爲誰。
幸有旗亭沽酒,何妨繭紙題詩。
幽谷雲蘿朝採藥,靜院軒窗夕對棋。
不歸真箇癡。
官位做到俸祿千鍾似乎容易,年歲超過七十卻向來稀少。
眼底的榮華原本是場幻夢,身後的聲名自己也無從知曉。
這般奔波勞碌究竟是爲了誰?
幸而有旗亭可以買酒,何妨在繭紙上題寫詩篇。
清晨去幽谷雲蘿間採藥,傍晚在靜院軒窗下對弈。
不歸隱田園那才真是癡傻。
To reach high rank with ample pay seems easy, yet past seventy years are rare.
Glory before the eyes is but a dream; fame after death—unaware.
For whom all this hustle and care?
Luckily there's a tavern to buy wine, why not write poems on silk fine?
Gathering herbs in cloud-wrapped vale at dawn, playing chess by quiet window when day is gone.
Not to return—truly a fool I'd be sworn.
陸游晚年對仕宦人生的總結。
看透榮華夢後的認知躍升,導向了超脫於世俗博弈的智慧。
詞人反思功名利祿皆爲夢幻,主張及時行樂、歸隱田園的生活態度。
榮華 · 聲名 · 沽酒 · 採藥 · 對棋
東山書院編輯整理