綠遍芳郊木。
早紅褪香乾,堪嘆韶華瞬目。
薄倖東皇緣底事,得恁匆匆去速。
正永日、初長晴淑。
尤憶夜來成夢處,記分明、渾似瑤台宿。
人語靜,燕雙逐。
紗窗一炷沈煙馥。
拚淋浪劇飲,高枕春酲草屋。
無計留春添悵望,空寫新詞疊幅。
算負卻、照妝畫燭。
欲說縈心些個事,恐教人、蹙損眉峯綠。
慵倚遍,畫闌曲。
綠遍芳郊木。
早紅褪香乾,堪嘆韶華瞬目。
薄倖東皇緣底事,得恁匆匆去速。
正永日、初長晴淑。
尤憶夜來成夢處,記分明、渾似瑤台宿。
人語靜,燕雙逐。
紗窗一炷沈煙馥。
拚淋浪劇飲,高枕春酲草屋。
無計留春添悵望,空寫新詞疊幅。
算負卻、照妝畫燭。
欲說縈心些個事,恐教人、蹙損眉峯綠。
慵倚遍,畫闌曲。
芳草萋萋的郊野,樹木已遍染新綠。
花兒早早褪去紅艷、香消,可嘆美好時光轉瞬即逝。
薄情的春神究竟爲何事,要如此匆匆地急速離去?
此刻正是白晝漸長、晴暖宜人的好時節。
尤其記得昨夜夢境所在,記得分明,宛如宿在瑤台仙境。
人聲寂靜,只有成雙的燕子追逐飛過。
紗窗外,一縷沉香正幽幽地瀰漫。
索性痛快淋漓地暢飲,在這草屋中高枕春醉。
無法留住春天徒增悵惘,只能空自寫下新詞一疊疊。
細算來,真是辜負了那映照她梳妝的華燭。
想要訴說縈繞心頭的些許心事,
又怕說出來,讓她愁得蹙損了黛眉。
慵懶地倚遍了,那畫欄的每一個曲折處。
Green spreads through fragrant fields, cloaking every tree.
Too soon, red fades, scent dries—ah, fleeting spring I see.
Why, fickle Lord of East, must you depart in haste?
The day grows long, serene, a mild and sunny grace.
Last night's dream lingers clear, a celestial abode.
Where whispers hushed were heard, and paired swallows strode.
Through gauze window, one coil of sinking incense curls.
I'll drown in reckless drink, on spring-drugged sleep in my hut.
No way to keep spring here, only vain grief to write.
I've failed the candlelight that lit her dressing bright.
To speak of heart-entwined affairs brings but more pain,
Lest it make her fair brows in sorrowful wrinkles strain.
詞寫春暮感懷,暗含身世之嘆。
面對時光周期的無情流逝,詞人展現了深沉的無力感。
詞人感傷春光易逝,追憶往昔歡愉,借酒澆愁卻無計留春,空餘悵惘。
韶華瞬目 · 無計留春 · 慵倚遍
東山書院編輯整理