向深秋,雨餘爽氣肅西郊。
陌上夜闌,襟袖起涼飆。
天末殘星,流電未滅,閃閃隔林梢。
又是曉雞聲斷,陽烏光動,漸分山路迢迢。
驅驅行役,苒苒光陰,繩頭利祿,蝸角功名,畢竟成何事,漫相高。
拋擲雲泉,狎玩塵土,壯節等閒消。
幸有五湖煙浪,一船風月,會須歸去老漁樵。
向深秋,雨餘爽氣肅西郊。
陌上夜闌,襟袖起涼飆。
天末殘星,流電未滅,閃閃隔林梢。
又是曉雞聲斷,陽烏光動,漸分山路迢迢。
驅驅行役,苒苒光陰,繩頭利祿,蝸角功名,畢竟成何事,漫相高。
拋擲雲泉,狎玩塵土,壯節等閒消。
幸有五湖煙浪,一船風月,會須歸去老漁樵。
時值深秋,雨後清爽的寒氣籠罩西郊。
田間小路上夜色將盡,襟袖間已生起涼風。
天邊殘星點點,流螢般的光尚未熄滅,在樹林那頭閃閃發光。
又聽到報曉的雞鳴聲停歇,太陽的光芒開始躍動,漸漸照出山路漫長遙遠。
爲生計奔波驅馳,光陰荏苒流逝,蠅頭微利,蝸角虛名,到頭來能成就什麼?不過徒然相互攀比爭高。
拋棄了山林雲泉的幽趣,沉溺於世俗塵土的紛擾,壯志豪情就這樣輕易消磨了。
幸好還有五湖的煙波浩渺,一船清風明月,終須歸隱去做那漁夫樵子終老。
Towards deep autumn, after rain, crisp air chills the western plain.
On the path at night's end, sleeves flutter in the rising cold wind.
At sky's edge, fading stars, like fleeting lightning, still shimmer through distant trees.
Again, the rooster's cry fades, the sun's first rays stir, slowly revealing the winding mountain road.
Driven by toil, time slips away; for petty gains and hollow fame, what truly is achieved, in vain we strive.
Cast aside the misty springs, toy with worldly dust, a noble spirit idly fades.
Yet fortune grants the misty waves of Five Lakes, a boat of breeze and moon, I must return to age with fisher and woodcutter.
柳永羈旅途中對功名的反思。
對功名周期的清醒認知,導向了精神歸屬的重新布局。
描繪深秋羈旅行役之景,抒發厭倦功名、嚮往歸隱漁樵之情。
行役 · 光陰 · 利祿 · 功名 · 歸去
東山書院編輯整理