霽霞散曉,射水村漸明,漁火方絕。
灘露夜潮痕,注凍瀨淒咽。
征鴻來時應負書,見疏柳、更憶伊同折。
異鄉憔悴,那堪更逢,歲窮時節。
東風暗回暖律。
算拆遍江梅,消盡岩雪。
唯有這愁腸,也依舊千結。
私言竊語些誓約,便眠思夢想無休歇。
這些離恨,除非對著、說似明月。
霽霞散曉,射水村漸明,漁火方絕。
灘露夜潮痕,注凍瀨淒咽。
征鴻來時應負書,見疏柳、更憶伊同折。
異鄉憔悴,那堪更逢,歲窮時節。
東風暗回暖律。
算拆遍江梅,消盡岩雪。
唯有這愁腸,也依舊千結。
私言竊語些誓約,便眠思夢想無休歇。
這些離恨,除非對著、說似明月。
霽霞散於拂曉,光芒照射水村漸明,漁火方才熄滅。
灘邊露水帶著夜潮的痕跡,注入凍瀨發出淒咽之聲。
征鴻來時該捎帶書信,看見疏柳,更憶起與她同折柳枝的情景。
異鄉憔悴,哪堪再逢這歲窮時節。
東風暗中將律管吹暖。
算來江梅已遍拆,岩雪已消盡。
唯有這愁腸,也依舊千回百結。
往日的私言竊語、些些誓約,便連眠思夢想也無休歇。
這些離恨,除非對著明月,才能訴說。
Dawn clouds disperse, shooting light on water villages; fishing torches fade.
Beach dew, night tide marks; frozen rapids sob chill.
Southbound geese should bring letters; seeing sparse willows, I recall breaking twigs with her.
Haggard in a strange land, how bear this year's end season?
East wind secretly warms, turning the tune.
Figuring plum blossoms have burst by rivers, mountain snows all melted.
Only this gut of sorrow remains, knotted a thousand times.
Whispered vows and secret oaths—even in sleep, thought, dream, they never cease.
These parting regrets—unless facing it, telling it to the bright moon.
李甲歲末羈旅,懷人思歸。
對明月的傾訴,是孤獨個體尋求情感認同的終極寄託。
詞人於歲末異鄉,見早春初至之景,觸發了對遠方戀人的深切思念與無法排遣的離愁。
異鄉 · 憔悴 · 歲窮 · 愁腸 · 離恨 · 誓約
東山書院編輯整理