掃地燒香絕點塵。
綠階綠草又殘春。
略無閒事撓天真。
時落燕泥沾幾席,亂粘飛絮上衣巾。
西湖回柁少年人。
掃地燒香絕點塵。
綠階綠草又殘春。
略無閒事撓天真。
時落燕泥沾幾席,亂粘飛絮上衣巾。
西湖回柁少年人。
掃地焚香,不留一點塵埃。
石階青草又現,已是春意闌珊。
全然沒有閒事來擾亂天真本性。
偶爾落下的燕泥沾汙了几案蓆子,紛飛的柳絮粘上了衣襟頭巾。
(我這)從西湖掉轉船頭歸來的,仍是少年人。
Swept floor, lit incense, not a speck of dust remains.
Green steps, green grass—yet again, spring's fading trace.
No trivial affairs to vex this innocent heart.
At times, mud from swallows' nests stains desk and mat; / Wildly clinging catkins adorn robe and cap.
West Lake—the young man turns his rudder home.
李洪暮春閒居西湖。
於瑣碎日常中保持天真,體現了士人的內在治理。
描繪閒居生活的清淨與春日將逝的淡淡惆悵,流露出超脫塵俗的天真心境。
燒香 · 殘春 · 天真
東山書院編輯整理