香滴滴。
肌膚冰雪嬌無力。
嬌無力。
秋風涼冷,有誰消得。
洗妝不奈雲鬟側。
璧堂珠院空相憶。
空相憶。
輕顰淺笑,小梅標格。
香滴滴。
肌膚冰雪嬌無力。
嬌無力。
秋風涼冷,有誰消得。
洗妝不奈雲鬟側。
璧堂珠院空相憶。
空相憶。
輕顰淺笑,小梅標格。
香氣濃郁芬芳。
肌膚如冰雪般潔白,身姿嬌柔無力。
嬌柔無力。
在這秋風涼冷之時,有誰能消受這般美麗?
洗妝後雲鬟偏側,難以梳理。
華堂珠院之中,只剩空空的回憶。
空空的回憶。
那輕顰淺笑的模樣,宛如一株清雅的小梅。
A fragrance sweet and deep.
Skin like snow, a delicate frame, languid and weak.
Languid and weak.
In autumn's chill, who can her essence keep?
Her cloud-like hair, disheveled from the bath, defies the comb.
In marble halls and pearl courts, memory finds no home.
Memory finds no home.
A faint frown, a light smile—the plum blossom's grace alone.
南宋詞人擬閨怨懷人。
對缺席者的追憶構成了情感認同的核心。
描繪女子嬌柔之態與孤寂心境,借秋景抒寫無人欣賞的悵惘。
嬌無力 · 涼冷 · 洗妝 · 相憶 · 輕顰淺笑
東山書院編輯整理