哀誠屢吐,甬東分賜。
垂暮日,置荒隅,心知愧。
寶鍔紅委。
鸞存鳳去,辜負恩憐,情不似虞姬。
尚望論功,榮還故里。
降令曰,吳亡赦汝,越與吳何異。
吳正怨,越方疑。
從公論、合去妖類。
蛾眉宛轉,竟殞鮫綃,香骨委塵泥。
渺渺姑蘇,荒蕪鹿戲。
哀誠屢吐,甬東分賜。
垂暮日,置荒隅,心知愧。
寶鍔紅委。
鸞存鳳去,辜負恩憐,情不似虞姬。
尚望論功,榮還故里。
降令曰,吳亡赦汝,越與吳何異。
吳正怨,越方疑。
從公論、合去妖類。
蛾眉宛轉,竟殞鮫綃,香骨委塵泥。
渺渺姑蘇,荒蕪鹿戲。
哀切的誠意屢次吐露,換來的卻是被分封到甬東之地。
垂暮之年,被安置在荒僻角落,心中自知有愧。
那柄珍貴的寶劍,黯然委棄於地。
鸞鳥空存,鳳凰已去,辜負了往日的恩寵憐愛,這份情誼終究不似虞姬那般堅貞。
心中仍存一絲奢望,盼著論功行賞,能榮耀地返回故里。
招降的令文卻說:'吳國已亡,赦免你。越國與吳國又有何區別?'
吳人正怨恨,越王也猜疑。
依從公議,理應除去這妖媚禍患。
她蛾眉宛轉,最終香消玉殞於鮫綃帳中,芬芳的骨骸委棄於塵土。
渺渺茫茫的姑蘇臺,如今荒蕪一片,只有野鹿嬉戲。
Sorrowful pleas poured forth, yet the eastern fief was bestowed.
In twilight years, cast to a barren corner, the heart knew shame.
The precious sword, crimson, laid down.
Phoenix gone, the luan remains, betraying grace and favor, unlike Lady Yu's devotion.
Still hoping for merit's recognition, a glorious return to homeland.
The decree came: 'Wu fallen, you are spared. What difference, Yue and Wu?'
Wu seethed with grievance, Yue nursed suspicion.
By public judgment, the enchantress must be removed.
Her moth-eyebrows, graceful and turning, met their end in silken gauze, fragrant bones to dust.
Vast, misty Gusu, now a wilderness where deer play.
越王勾踐滅吳後處置西施。
權力博弈中,情感認同的脆弱性暴露無遺。
以西施故事為引,述其忠君報國卻終遭猜忌殞命的悲劇命運,暗含對歷史興亡與個人命運的慨嘆。
吳越 · 虞姬 · 榮還 · 妖類 · 鹿戲
東山書院編輯整理