臘雪猶埋石巘,春風已入梅梢。
冷香隨馬上瓊瑤。
不與時人同到。
拍手恐驚星斗,高歌已在煙霄。
醉呼玉女解金貂。
笑問何如蓬島。
臘雪猶埋石巘,春風已入梅梢。
冷香隨馬上瓊瑤。
不與時人同到。
拍手恐驚星斗,高歌已在煙霄。
醉呼玉女解金貂。
笑問何如蓬島。
臘月的積雪還埋著石山,
春風卻已吹入了梅梢。
清冷的香氣隨我馬上,如同美玉瓊瑤。
不與世俗之人同到。
拍手只怕驚動了天上的星斗,
高歌之聲已響徹煙霄。
醉意中呼喚玉女解下金貂衣袍,
笑問此地比起蓬萊仙島如何是好。
Winter snows still cloak the stony peaks,
Yet spring winds stir the mume tree's tips.
Cold fragrance rides with me, a jasper prize that speaks,
A realm where common footsteps slip.
I clap my hands, fearing to startle stars above,
My soaring song already in misty skies.
Drunk, I call the jade maid to undo her sable robe,
And ask with smiles how Penglai paradise vies.
鄧肅早春行旅,超然物外。
通過空間擡升,完成對世俗認同框架的超越。
描繪冬春之交踏雪尋梅、醉後高歌的遊仙之樂,展現超脫塵世的飄逸情懷。
春風 · 高歌 · 醉呼 · 笑問
東山書院編輯整理