曳雲搖玉。
裙蹙秋綃幅。
學得琵琶依約熟。
貪按雁沙新曲。
曲終滿院春閒。
清顰移上眉山。
心事怕人猜破,折花背插雲環。
曳雲搖玉。
裙蹙秋綃幅。
學得琵琶依約熟。
貪按雁沙新曲。
曲終滿院春閒。
清顰移上眉山。
心事怕人猜破,折花背插雲環。
裙裾曳動如雲,身姿搖曳似玉。
裙幅蹙起,宛如秋日的綃紗。
學彈琵琶,指法已約略純熟。
貪戀按奏那雁落沙洲的新曲。
曲終時,滿院儘是春日的閒靜。
清淺的顰蹙移上了眉山。
心事生怕被人猜破,折下花枝,背過身插在如雲的環髻上。
Dragging clouds, swaying jade.
Her skirt, a crumpled autumn silk frame.
She masters the pipa, notes vaguely familiar.
Greedily plucks the new tune of wild geese on sand.
The song ends, spring idleness fills the courtyard.
A faint frown climbs her brow's mountain.
Her heart's fear of being guessed—she breaks a flower, backs into a cloud-like coil.
程武,南宋詞人,生平不詳。
少女情態在技藝精熟與心緒隱祕間形成張力。
描繪女子彈奏琵琶後的閒適情態與嬌羞心事。
搖玉 · 秋綃 · 雁沙 · 春閒 · 清顰 · 猜破
東山書院編輯整理