別來書漸少,家遠夢徒歸。
念去燕來鴻,愁隨秋到,舊盟新約,心與天知。
楚江上、木落林稀。
西風尚隔心期。
水闊草離離。
更皓月照影傷悲。
別來書漸少,家遠夢徒歸。
念去燕來鴻,愁隨秋到,舊盟新約,心與天知。
楚江上、木落林稀。
西風尚隔心期。
水闊草離離。
更皓月照影傷悲。
別後書信漸漸稀少,家山遙遠,歸夢也是徒勞。
念及北燕南鴻,愁緒隨著秋日一同來到,舊盟新約,此心唯有蒼天知曉。
楚江之上,木葉凋落,林木稀疏。
西風猶在,阻隔著你我相約的心期。
江水遼闊,秋草離離。
更有皎潔的明月,照著我孤獨的身影,徒然傷悲。
Letters grow fewer since we parted, dreams of home in vain.
Thinking of swallows leaving, wild geese coming, sorrow arrives with autumn's reign,
Old vows and new promises, my heart knows, as does heaven's domain.
On the River Chu, leaves fall, the woods grow thin and plain.
The west wind still delays the meeting we maintain.
Waters vast, grass stretches far, a desolate terrain.
And the bright moon shines on my shadow, adding to the pain.
陳允平擅寫羈旅懷人之情。
通過書信與歸夢的疏離,映射出人際聯結中的治理困境。
描寫遊子羈旅思鄉、感懷舊約的愁緒,以秋景烘托孤寂心境。
書漸少 · 夢徒歸 · 舊盟新約 · 心期 · 傷悲
東山書院編輯整理