妾倚門,君上馬。
殘月曉星猶掛。
眉黛斂,淚珠凝。
別離多少情。
翠翹橫,雲鬢亂。
復入綺衾猶暖。
人獨自,枕成雙。
爭教不斷腸。
妾倚門,君上馬。
殘月曉星猶掛。
眉黛斂,淚珠凝。
別離多少情。
翠翹橫,雲鬢亂。
復入綺衾猶暖。
人獨自,枕成雙。
爭教不斷腸。
我倚著門框,你翻身上馬。
殘月與曉星還掛在天邊。
黛眉緊蹙,淚珠凝結。
這別離包含了多少情意?
翠翹頭飾歪斜,如雲鬢髮凌亂。
再躺回錦繡被衾,餘溫尚存。
人已獨處,枕頭卻成雙。
教我如何不斷腸?
I lean on the door, you mount your horse.
The waning moon and morning stars still hang.
Eyebrows knit, tears congeal.
How much feeling in this parting?
Kingfisher hairpin tilted, cloud-like hair in disarray.
Re-entering the embroidered quilt, still warm.
Alone now, the pillow lies in pairs.
How can my heart not break?
陳達叟寫女子送別與獨處。
空間感知的錯位,凸顯了離別後的心理落差。
描寫女子與愛人清晨離別後的孤寂與相思之情。
倚門 · 上馬 · 淚珠 · 翠翹 · 雲鬢 · 斷腸
東山書院編輯整理