瑣窗朱戶。
曾是嬌眠處。
只有餘香留得住。
滿地花鈿翠羽。
三年宋玉東鄰。
斷腸月夕煙春。
看取畫屏深處,題詩欲付何人。
瑣窗朱戶。
曾是嬌眠處。
只有餘香留得住。
滿地花鈿翠羽。
三年宋玉東鄰。
斷腸月夕煙春。
看取畫屏深處,題詩欲付何人。
雕花的窗,朱紅的門。
這裡曾是她嬌慵安眠的所在。
如今只有殘留的香氣還能留住。
滿地散落著花鈿和翠鳥的羽毛。
三年了,如同宋玉思念東鄰女子般煎熬。
在月夜與煙春中肝腸寸斷。
望向畫屏深處,題寫的詩句又能託付給誰呢?
Latticed window, vermilion door.
Once the place where she lay in tender sleep.
Only a lingering fragrance can be held.
The floor strewn with floral hairpins and kingfisher plumes.
Three years, like Song Yu pining for his eastern neighbor.
Heartbroken under moonlit nights and misty springs.
Gazing deep into the painted screen, to whom shall I address these verses?
晁端禮追憶舊情,睹物思人。
以物證空,觸及情感認同瓦解後的永恆虛空。
詞人追憶昔日戀人舊居,睹物思人,抒寫物是人非的悵惘與孤寂。
餘香 · 斷腸 · 題詩
東山書院編輯整理