簷雨輕敲夜夜,牆雲低度朝朝。
日長天氣已無聊。
何況洞房人悄。
眉共新荷不展,心隨垂柳頻搖。
午眠仿佛見金翹。
驚覺數聲啼鳥。
簷雨輕敲夜夜,牆雲低度朝朝。
日長天氣已無聊。
何況洞房人悄。
眉共新荷不展,心隨垂柳頻搖。
午眠仿佛見金翹。
驚覺數聲啼鳥。
簷雨夜夜輕敲,牆雲朝朝低度。
白日漸長,天氣本就已令人無聊。
更何況洞房之中,人兒靜悄。
愁眉如新荷般不得舒展,心緒似垂柳頻頻搖盪。
午睡朦朧間仿佛見到了她的金翹首飾。
卻被數聲啼鳥驚醒了夢境。
Eaves' rain taps lightly night by night, wall-clinging clouds drift low morn by morn.
Long days, listless weather, already dreary.
How much more, the silent bridal chamber.
Brows like new lotus leaves, furled tight; heart with the drooping willow, swaying oft.
In noon nap, I seemed to see her golden hairpin.
Startled awake by several cries of birds.
曾揆寫閨中少婦春日孤寂。
內外景交織,刻畫了情感認同缺失下的心理時空。
描繪夏日閨中女子百無聊賴、孤寂慵懶的晝眠情景與微妙心緒。
無聊 · 人悄 · 午眠 · 驚覺
東山書院編輯整理