芙蓉池畔都開遍。
又是西風晚。
霽天碧淨暝雲收。
漸看一輪冰魄、冷懸秋。
閩山層疊迷歸路。
把酒寬愁緒。
舊歡新恨幾淒涼。
暗想瀛洲何處、夢悠揚。
芙蓉池畔都開遍。
又是西風晚。
霽天碧淨暝雲收。
漸看一輪冰魄、冷懸秋。
閩山層疊迷歸路。
把酒寬愁緒。
舊歡新恨幾淒涼。
暗想瀛洲何處、夢悠揚。
芙蓉花在池邊都已盛開遍野。
又到了西風蕭瑟的傍晚時節。
雨霽後天色碧淨,暮雲盡收。
漸漸看見一輪明月如冰魄,清冷地懸在秋夜。
閩地山巒層疊,迷失了歸鄉的路。
我舉起酒杯,試圖寬解愁苦的心緒。
舊日的歡愉與新增的憾恨,交織成幾多淒涼。
暗自思量那瀛洲仙島在何處,只有夢境悠悠飄蕩。
Lotus blooms have filled the pond's edge, all in sight.
Once more, the west wind heralds the evening's plight.
The sky clears to an azure, clouds fade from the height.
Gradually, a disc of icy soul hangs cold in autumn's light.
Min mountains fold on fold, the homeward path's lost to the eye.
I lift the cup to ease a heart laden with sigh.
Old joys, new regrets—how many shades of desolation lie?
In secret thought, where lies Yingzhou? My dream drifts far and high.
曾覿使金被留,後歸南宋所作。
時空阻隔下的歸途迷惘,本質是身份認同的深刻危機。
描繪秋夜芙蓉凋零、碧空孤月之景,抒發羈旅懷舊、愁緒難遣的淒涼心境。
開遍 · 歸路 · 愁緒 · 舊歡 · 新恨 · 夢悠揚
東山書院編輯整理