翩翩归尽塞垣鸿,隐隐惊开蛰户虫。
渭北离愁春色里,江南家事战尘中。
还同逐客纫兰佩,谁听缧囚奏土风。
多谢贤侯振吾道,免令搔首泣途穷。
翩翩归尽塞垣鸿,隐隐惊开蛰户虫。
渭北离愁春色里,江南家事战尘中。
还同逐客纫兰佩,谁听缧囚奏土风。
多谢贤侯振吾道,免令搔首泣途穷。
翩翩大雁都已飞回边塞,
隐隐春雷惊醒了蛰伏的虫儿。
渭北的离愁融在春色里,
江南的家事陷于战尘之中。
我还同被放逐者一样佩兰为饰,
谁肯听囚徒奏唱乡土之音?
多谢贤明的侯爷振作我的道心,
免得我搔首痛哭于穷途末路。
Gracefully, frontier geese all return;
Faintly, startled hibernating insects open their doors.
North of Wei River, parting sorrow lies in spring hues;
South of the Yangtze, family matters are amid war's dust.
Still, like an exile, I string orchids as adornment,
But who listens to a prisoner singing native songs?
Many thanks, wise lord, for uplifting my path,
Sparing me from scratching my head, weeping at road's end.
钟谟赠耀州将领,抒羁囚之怀。
囚徒视角揭示了权力博弈中的身份困境。
诗人通过塞雁归巢、蛰虫惊蛰的意象,抒发羁旅边塞的离愁与家国忧思,并感激贤侯的知遇之恩。
离愁 · 家事 · 土风 · 途穷 · 纫兰佩
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理