楚人玉琴怨声苦,客欲听时尽怀土。
别鹤朝辞沧海云,悲风夜入潇湘雨。
弄之不难听者难,金徽冷冷流水寒。
一曲自然堪下泪,三山不忍向君弹。
楚人玉琴怨声苦,客欲听时尽怀土。
别鹤朝辞沧海云,悲风夜入潇湘雨。
弄之不难听者难,金徽冷冷流水寒。
一曲自然堪下泪,三山不忍向君弹。
楚人的玉琴发出哀怨苦楚的声音,
客人想听时却满怀思乡之情。
离别的仙鹤清晨辞别沧海云霞,
悲风在夜里融入潇湘的雨。
弹奏它不难,听懂它却难,
金色的琴徽冷冷作响如寒凉流水。
一曲本就足以让人落泪,
那《三山》之曲更不忍心向你弹奏。
The Chu man's jade zither sounds bitter with grief,
When the guest wishes to hear it, he's filled with homesickness.
The parting crane leaves the sea clouds at dawn,
The mournful wind enters the Xiao-Xiang night rain.
Playing it is not hard; listening is the difficulty,
The golden markers chill like flowing icy water.
One tune naturally can bring tears,
I cannot bear to play the "Three Peaks" for you.
张祜借琴音抒写羁旅愁思。
音乐成为跨越地理的认同纽带,却加深了听者的认知隔阂。
通过琴声抒发羁旅愁思与怀乡之情,以自然意象烘托悲凉心境。
怨声 · 怀土 · 下泪
本诗为七言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理