行人朝走马,直走蓟城傍。
蓟城通汉北,万里别吴乡。
海上一烽火,沙中百战场。
军书发上郡,春色度河阳。
袅袅汉宫柳,青青胡地桑。
琵琶出塞曲,横笛断君肠。
行人朝走马,直走蓟城傍。
蓟城通汉北,万里别吴乡。
海上一烽火,沙中百战场。
军书发上郡,春色度河阳。
袅袅汉宫柳,青青胡地桑。
琵琶出塞曲,横笛断君肠。
行人清晨策马奔驰,
径直来到蓟城旁边。
蓟城连通汉家北部边塞,
与万里之遥的吴地故乡分别。
边塞海上燃起一道烽火,
沙漠之中曾有无数战场。
军令文书从上郡发出,
春色悄然渡过了河阳。
汉宫柳枝袅娜飘拂,
胡地的桑树一片青翠。
琵琶弹奏着出塞的曲调,
横笛之声足以令人断肠。
The traveler rides at dawn,
Straight to the side of Ji City.
Ji City connects to Han's north,
A thousand miles from my Wu homeland.
A single beacon fire at the frontier,
A hundred battlefields in the sands.
Military dispatches sent from Shangjun,
Spring hues cross Heyang.
Slender, the willows of the Han palace;
Lush, the mulberries of the barbarian land.
A pipa plays the frontier-leaving tune,
A transverse flute breaks your heart.
于鹄写征人远赴边塞的苦旅与乡愁。
汉柳胡桑的对照,揭示了文化认同在边疆博弈中的复杂张力。
描绘边塞征人远赴蓟城、沙场百战的戍边生活,通过胡汉风物对比抒写思乡断肠之情。
走马 · 军书 · 出塞
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理