空为梁甫吟,谁竟是知音。
风雪坐闲夜,乡园来旧心。
沧江孤棹迥,落日一钟深。
君子久忘我,此诚甘自沈。
空为梁甫吟,谁竟是知音。
风雪坐闲夜,乡园来旧心。
沧江孤棹迥,落日一钟深。
君子久忘我,此诚甘自沈。
空自吟诵《梁甫吟》。
究竟谁才是知音?
风雪之夜闲坐,
思乡之情涌上心头。
沧江上一只孤舟遥远,
落日中一声钟响深沉。
君子早已忘记了我,
我心甘情愿就此沉沦。
In vain I chant the Liangfu song.
Who, after all, understands my heart?
Sitting through a snowy, idle night,
Thoughts of home and garden return.
A lone boat far on the vast river,
A deep bell tolls in the setting sun.
You, noble sir, have long forgotten me.
Truly, I am content to sink alone.
喻凫冬日怀友,抒发孤寂。
在人际博弈的疏离中坚守内心的真诚。
冬夜独坐怀友,表达知音难觅、甘于沉沦的孤寂心境。
梁甫吟 · 知音 · 君子
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理