同伴,相唤。
杏花稀,梦里每愁依违。
仙客一去燕已飞,不归,泪痕空满衣。
天际云鸟引情远,春已晚,烟霭渡南苑。
雪梅香,柳带长,小娘,转令人意伤。
同伴,相唤。
杏花稀,梦里每愁依违。
仙客一去燕已飞,不归,泪痕空满衣。
天际云鸟引情远,春已晚,烟霭渡南苑。
雪梅香,柳带长,小娘,转令人意伤。
同伴们,
互相呼唤。
杏花已稀疏,
梦里常为聚散不定而忧愁。
那位仙客一去,燕子也已飞走。
他不归来,
泪痕徒然沾满了衣衫。
天边的云和鸟牵引着情思远去。
春天已晚,
烟霭飘过南边的园苑。
雪梅散发着香气,
柳条如丝带般长长,
年轻的姑娘啊,
这情景反而更让人心意感伤。
Companions,
calling each other.
Apricot blossoms sparse,
in dreams, often vexed by hesitation.
The fairy guest left, swallows have flown.
He does not return,
tear stains vainly soak my gown.
Clouds and birds at sky's edge draw feelings far.
Spring is already late,
mist crosses the southern garden.
Snowy plum fragrant,
willow strands long,
young maiden,
this only deepens one's heartache.
温庭筠《河传》组词第三首。
春暮物候与离别的叠加,强化了对美好事物周期流逝的敏锐感知。
描写女子春日怀人,梦中相寻不得,见燕飞春晚而泪满衣的闺怨之情。
泪痕 · 不归 · 意伤
本诗为词,押平声韵。
东山书院编辑整理