春愁南陌,故国音书隔。
细雨霏霏梨花白,燕拂画帘金额。
尽日相望王孙,尘满衣上泪痕。
谁向桥边吹笛,驻马西望销魂。
春愁南陌,故国音书隔。
细雨霏霏梨花白,燕拂画帘金额。
尽日相望王孙,尘满衣上泪痕。
谁向桥边吹笛,驻马西望销魂。
春日的愁绪萦绕在南边的小路上。
故乡的音信被阻隔。
细雨霏霏,梨花洁白,
燕子轻拂着画帘和金色的帘额。
整日遥望着远游的郎君,
尘土沾满衣衫,泪痕斑斑。
是谁在桥边吹着笛子?
我停马西望,黯然销魂。
Spring grief on southern lane.
News from homeland's cut off by plain.
In drizzling rain white pear blossoms fade.
Swallows brush by painted screen and golden plaque displayed.
All day long for my lord I gaze.
Dust covers my gown stained with tearful haze.
Who's playing on flute by the bridge, I pray?
I stop my horse and gaze soul away.
韦庄羁旅怀乡,闻笛感伤。
笛声触发的乡愁,揭示了离散情境下对文化认同的深层渴望。
描绘春日羁旅中故国音书断绝的愁思,通过细雨梨花、燕拂画帘等意象,抒发望乡销魂的怅惘之情。
春愁 · 音书隔 · 泪痕
本诗为词(清平乐),押平声韵。
东山书院编辑整理