高人不可有,清论复何深。
一见如旧识,一言知道心。
明时当薄宦,解薜去中林。
芳草空隐处,白云余故岑。
韩侯久携手,河岳共幽寻。
怅别千余里,临堂鸣素琴。
高人不可有,清论复何深。
一见如旧识,一言知道心。
明时当薄宦,解薜去中林。
芳草空隐处,白云余故岑。
韩侯久携手,河岳共幽寻。
怅别千余里,临堂鸣素琴。
高尚的人不可多得,
他清雅的言论又是何等深奥!
初次相见便如旧识,
一句话便知晓彼此的道心。
清明时代本当担任微职,
他解下隐士之衣,离开了山林。
芳草徒然留在他隐居之处,
白云依旧萦绕旧日的山峦。
我与韩侯长久地携手同游,
共同在山河间寻幽探胜。
惆怅离别,相隔千里之遥,
临别堂前,我弹奏起素琴。
A noble man is hard to find,
How profound are his pure discourses!
At first meeting like an old friend,
One word reveals his heart of Dao.
In bright times, one should hold a humble post,
He casts off his rustic robe, leaving the deep woods.
Fragrant grass marks his empty retreat,
White clouds remain on his former hill.
Long have I walked hand in hand with Marquis Han,
Together we sought serenity by rivers and peaks.
Sad to part over a thousand miles,
Facing the hall, I play the plain lute.
王维赠别隐逸友人出仕。
诗作探讨了士人在出世与入世间的认知抉择与精神认同。
王维送别友人权二,表达知音难遇、仕途淡泊的感慨,以及离别后的怅惘之情。
高人 · 清论 · 旧识 · 道心 · 薄宦
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理