肃肃凉景生,加我林壑清。
驱烟寻磵户,卷雾出山楹。
去来固无迹,动息如有情。
日落山水静,为君起松声。
肃肃凉景生,加我林壑清。
驱烟寻磵户,卷雾出山楹。
去来固无迹,动息如有情。
日落山水静,为君起松声。
肃肃的凉意景象产生,
使我山林沟壑更显清幽。
驱散烟雾,寻访涧边人家,
卷起云雾,飘出山间屋楹。
来去本无踪迹可循,
动与静却仿佛蕴含情意。
日落时分山水一片寂静,
风为你兴起阵阵松涛声。
Soughing, soughing, cool scenes arise,
Adding clarity to my woods and valleys.
It drives mist, seeking the streamside cottage,
Rolls up fog, emerging from mountain eaves.
Coming and going, truly without trace,
In movement and stillness, as if with feeling.
As sun sets, mountains and waters grow still,
For you, it stirs the sound of pines.
王勃咏物诗,以风喻人。
将无形之风人格化,暗喻一种润物无声的治理智慧。
描绘秋风肃爽、涤荡山林的自然景象,突出风无形而有情的灵动特质。
肃肃 · 动息 · 有情 · 无迹 · 清静
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理