闲行闲坐复闲吟,一片澄然太古心。
拾得好诗清似玉,练来虚府静如琴。
已将蛇足师陈轸,懒把蝇头爱华歆。
必也长磨到如此,退身何更羡云岑。
闲行闲坐复闲吟,一片澄然太古心。
拾得好诗清似玉,练来虚府静如琴。
已将蛇足师陈轸,懒把蝇头爱华歆。
必也长磨到如此,退身何更羡云岑。
闲逛闲坐又闲吟,
一片澄澈如太古之心。
拾得的好诗清透似玉,
修炼出的虚静心境安宁如琴。
已效法陈轸避免画蛇添足,
懒得像华歆般贪恋蝇头小利。
若必须长久磨砺方能至此,
退隐又何须更羡慕那云雾缭绕的山峦。
Leisurely walking, sitting, and chanting again,
A mind as clear and ancient as the primeval times.
Picking up fine poems, pure as jade,
Cultivating an empty heart, serene as a zither.
Having learned from Chen Zhen to avoid superfluity,
Too lazy to covet petty gains like Hua Xin.
If one must grind and polish to this state,
Why retreat further to envy the cloud-capped peaks?
宋代文人田淳抒写超然心境。
诗中构建的虚静境界,是对个体精神治理的深刻实践。
诗人通过闲适生活的描绘,表达对淡泊宁静、返璞归真境界的追求。
闲行 · 澄然 · 静如琴 · 退身 · 长磨
东山书院编辑整理