春思春愁一万枝,远村遥岸寄相思。
西园有雨和苔长,南内无人拂槛垂。
游客寂寥缄远恨,暮莺啼叫惜芳时。
晚来飞絮如霜鬓,恐为多情管别离。
春思春愁一万枝,远村遥岸寄相思。
西园有雨和苔长,南内无人拂槛垂。
游客寂寥缄远恨,暮莺啼叫惜芳时。
晚来飞絮如霜鬓,恐为多情管别离。
春思春愁系于万条柳枝,
寄托相思到远村遥岸。
西园有雨催生苔藓,
南内无人,柳枝拂槛低垂。
游客寂寥,封存远恨,
暮莺啼叫,惋惜芳时。
晚来飞絮如同斑白鬓发,
恐怕是因多情而掌管别离。
Spring thoughts, spring sorrows on ten thousand boughs.
To distant shores and villages, longing sent.
West garden's rain helps moss grow lush and long.
South palace,无人, willows brush the rails.
A lonely traveler seals his distant grief.
At dusk, orioles sing, mourning fragrant hours.
Evening catkins fly like frost on temples.
Fear they, too full of feeling, govern parting.
咏柳寄寓人生飘零与时光流逝。
通过柳的意象,完成对盛衰周期的深刻隐喻与认同重构。
借柳枝春愁抒写离别相思之情,以暮春景象寄托人生易老、聚散无常的感伤。
春愁 · 相思 · 别离
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理