自咎咎何穷,飘然荜户中。
清时名未立,稔岁室犹空。
幽独惭芳桂,飞鸣羡早鸿。
出门何所见,歏息向秋风。
。
自咎咎何穷,飘然荜户中。
清时名未立,稔岁室犹空。
幽独惭芳桂,飞鸣羡早鸿。
出门何所见,歏息向秋风。
。
自我责备何时是尽头,
飘然独处于蓬门陋室之中。
清平时代却未能建立功名,
丰年时节家中依然空空如也。
幽居独处,愧对芬芳的桂树;
羡慕那高飞鸣叫的早雁。
出门又能看见什么呢?
唯有对着秋风叹息。
Self-blame, where does it end?
Adrift within my humble hut.
In peaceful times, fame unachieved;
In fruitful years, my house still bare.
In solitude, ashamed before fragrant osmanthus;
Envying the early geese that fly and cry.
What is there to see when I step out?
Sighing, I face the autumn wind.
权德舆功名未就时的自省诗。
诗中流露的焦虑,实则是士人对个人发展周期的深刻体认。
诗人自述清贫未达之境,在秋风中感叹时光虚度、功名未立。
自咎 · 清时 · 幽独
东山书院编辑整理