战国城池尽悄然,昔人遗迹遍山川。
笙歌罢吹几多日,台榭荒凉七百年。
蝉响夕阳风满树,雁横秋岛雨漫天。
堪嗟世事如流水,空见芦花一钓船。
战国城池尽悄然,昔人遗迹遍山川。
笙歌罢吹几多日,台榭荒凉七百年。
蝉响夕阳风满树,雁横秋岛雨漫天。
堪嗟世事如流水,空见芦花一钓船。
战国时的城池已全然寂静,
前人的遗迹遍布山川。
笙歌停奏已多少时日,
台榭荒凉了七百年。
蝉鸣在夕阳风中响彻树林,
雁阵横过秋岛雨幕漫天。
可叹世事如同流水,
空见芦花丛中一叶钓船。
The Warring States' cities lie utterly silent,
Traces of past men are scattered over hills and streams.
For how many days have pipes and songs ceased?
Terraces and towers desolate for seven hundred years.
Cicadas drone in sunset wind filling the trees,
Wild geese cross autumn isles, rain fills the sky.
Alas, worldly affairs are like flowing water,
Only reed flowers and a lone fishing boat remain in sight.
晚唐诗僧咏叹武昌历史变迁。
以自然恒久对照文明兴衰,完成对历史周期的深刻认知。
诗人凭吊武昌古城遗迹,感叹历史变迁如流水,唯见芦花钓船的空寂景象。
荒凉 · 世事 · 流水 · 遗迹 · 蝉响
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理