挼吴丝,雕楚竹,高托天风拂为曲。
一一宫商在素空,鸾鸣凤语翘梧桐。
夜深天碧松风多,孤窗寒梦惊流波。
愁魂傍枕不肯去,翻疑住处邻湘娥。
金风声尽熏风发,冷泛虚堂韵难歇。
常恐听多耳渐烦,清音不绝知音绝。
挼吴丝,雕楚竹,高托天风拂为曲。
一一宫商在素空,鸾鸣凤语翘梧桐。
夜深天碧松风多,孤窗寒梦惊流波。
愁魂傍枕不肯去,翻疑住处邻湘娥。
金风声尽熏风发,冷泛虚堂韵难歇。
常恐听多耳渐烦,清音不绝知音绝。
揉搓吴地的丝,雕刻楚地的竹,
高托于天风拂动成曲。
一个个音阶在纯净的天空中,
如鸾凤鸣叫于高耸的梧桐。
夜深天青松风阵阵,
孤窗寒梦被流动的琴音惊扰。
愁绪之魂依偎枕边不肯离去,
反而怀疑住处邻近湘水女神。
秋风之声停尽,暖风开始吹拂,
清冷的韵律在空堂弥漫难以停歇。
常担心听多了耳朵渐生烦厌,
清音不绝,知音却已断绝。
Twist Wu's silk strings, carve Chu's bamboo frame,
High-trusting heaven's wind to brush a tune.
Each note, pure in the empty sky, takes aim,
Like phoenix cries from lofty parasol at noon.
Deep night, blue sky, pine winds abound,
Lone window, cold dream, startled by flowing sound.
A sorrowful soul by pillow won't depart,
Doubting my neighbor is the Xiang River's heart.
When autumn winds cease, warm breezes start to blow,
Chill tones fill empty hall, their echoes slow.
I fear much listening wearies the ear in time,
Clear notes persist, but understanding's prime is past its prime.
齐己借风琴抒写知音难觅之孤寂。
音乐意象暗喻精神认同的寻求与最终落空的生命周期。
诗人借风琴之声抒发知音难觅的孤寂情怀,以清冷琴音贯穿寒夜幽思。
清音 · 知音绝 · 冷泛 · 愁魂 · 寒梦
本诗为杂言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理