永夜谁能守,羁心不放眠。
挑灯犹故岁,听角已新年。
出谷空嗟晚,衔杯尚媿先。
晚来辞逆旅,雪涕野槐天。
永夜谁能守,羁心不放眠。
挑灯犹故岁,听角已新年。
出谷空嗟晚,衔杯尚媿先。
晚来辞逆旅,雪涕野槐天。
漫漫长夜谁能守到尽头?
羁旅之心让人无法安眠。
挑亮灯芯仿佛还是旧岁,
听到号角声才知已是新年。
走出山谷空自叹息太晚,
举杯饮酒仍愧对先贤。
傍晚时分辞别旅店,
泪如雪洒在野槐映衬的天空下。
Who can endure the endless night?
My traveler's heart denies me sleep.
Trimming the lamp, the old year lingers,
Hearing the horn, the new year's leap.
Leaving the vale, I sigh at lateness,
Holding the cup, ashamed, thoughts deep.
At dusk I bid the inn farewell,
Tears snowing 'neath wild locusts' keep.
皮日旅途除夕夜所作。
在时间节点的更替中,凸显个体对生命周期的敏锐感知。
除夕夜羁旅他乡的孤寂与时光流逝之叹
守岁 · 新年 · 羁心 · 空嗟 · 衔杯
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理