妄动远抛山,其如馁与寒。
投人言去易,开口说贫难。
泽国云千片,湘江竹一竿。
时明未忍别,犹待计穷看。
妄动远抛山,其如馁与寒。
投人言去易,开口说贫难。
泽国云千片,湘江竹一竿。
时明未忍别,犹待计穷看。
轻率地行动,远离了山林,
怎奈饥饿与寒冷相继袭来。
向人提及离去很容易,
开口诉说贫苦却艰难。
水乡泽国上空云朵千片,
湘江之畔孤竹一竿。
若逢清明时世本不忍离别,
姑且等待,看计策何时穷尽。
Foolishly moving, far from mountains cast away,
What then of hunger and cold?
To others, speaking of departure is easy;
Opening my mouth to speak of poverty is hard.
Over the watery land, clouds in a thousand pieces;
By the Xiang River, a single bamboo pole.
If times were bright, I'd not bear to part,
Still waiting to see when plans reach their end.
裴说漂泊湘楚,生计困顿。
“说贫难”道出了个体在时代周期低谷中的生存窘境与认知隔阂。
描绘旅途困顿中贫寒交迫的境遇与去留两难的矛盾心境
妄动 · 贫难 · 计穷
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理