三十六宫秋夜永,露华点滴高梧。
丁丁玉漏咽铜壶,明月上金铺。
红线毯,博山炉,香风暗触流苏。
羊车一去长青芜,镜尘鸾彩孤。
三十六宫秋夜永,露华点滴高梧。
丁丁玉漏咽铜壶,明月上金铺。
红线毯,博山炉,香风暗触流苏。
羊车一去长青芜,镜尘鸾彩孤。
三十六宫秋夜漫长
露珠从高高的梧桐树上滴落
丁丁作响的玉漏在铜壶中呜咽
明月升上了鎏金的门铺
红色的线毯
博山香炉
香风暗暗拂动流苏
御驾一去不复返,徒留青草丛生
鸾镜蒙尘,彩饰孤寂
In thirty-six palaces, the autumn night is long
Dewdrops drip from tall parasol trees
The jade water clock drips, the bronze pot sighs
The bright moon climbs the golden door-plates
Red silk carpets
Boshan incense burners
Fragrant breezes secretly stir the tassels
Since the imperial carriage left, green weeds grow long
Dusty mirror, lonely phoenix colors
欧阳炯词,写宫廷秋夜冷寂。
以物象的衰败,暗喻权力周期后的荒凉景象。
描写秋夜宫廷的孤寂景象,以漏声、明月、香炉等意象烘托失宠宫人的幽怨心境。
三十六宫 · 露华 · 铜壶 · 流苏 · 羊车 · 青芜
本诗为词,押平声韵。
东山书院编辑整理