旧说天下山,半在黔中青。
又闻天下泉,半落黔中鸣。
山水千万遶,中有君子行。
儒风一以扇,污俗心皆平。
我愿中国春,化从异方生。
昔为阴草毒,今为阳华英。
嘉实缀绿蔓,凉湍泻清声。
逍遥物景胜,视听空旷幷。
困骥犹在辕,沉珠尚隐精。
路遐莫及眄,泥污日已盈。
岁晏将何从,落叶甘自轻。
旧说天下山,半在黔中青。
又闻天下泉,半落黔中鸣。
山水千万遶,中有君子行。
儒风一以扇,污俗心皆平。
我愿中国春,化从异方生。
昔为阴草毒,今为阳华英。
嘉实缀绿蔓,凉湍泻清声。
逍遥物景胜,视听空旷幷。
困骥犹在辕,沉珠尚隐精。
路遐莫及眄,泥污日已盈。
岁晏将何从,落叶甘自轻。
旧时传说天下的名山,
一半在黔中郁郁青青。
又听说天下的清泉,
一半在黔中潺潺鸣响。
山水千回百转,
其中有君子行走。
儒家的风尚一经宣扬,
污浊的习俗内心都得以平复。
我愿中原的春天,
能从这异乡化生。
昔日是阴湿的毒草,
今日成为阳光下的英华。
美好的果实缀满绿蔓,
清凉的急流倾泻清音。
逍遥自在景物优胜,
视野听觉空旷合并。
困顿的骏马还在车辕,
沉埋的珍珠尚且隐藏光华。
路途遥远无法望见,
泥泞污秽日益满盈。
岁暮将何去何从,
如落叶甘愿自轻。
Old tales say half the world's mountains
Are in Qian, verdant and vast.
And half the world's springs, I hear,
In Qian's land murmur and last.
Mountains and streams in countless turns,
Within them, a nobleman roams.
Confucian winds, once fanned, transform,
Soiling customs find peaceful homes.
I wish for a Central Kingdom spring,
Born from this different place.
Once a poisonous shade-plant thing,
Now a sunlit blossom's grace.
Fine fruits hang on green vines,
Cool rapids pour their clear sound.
Free, the scenery outshines,
Sight and hearing vast, unbound.
A tired steed still in the shafts,
A sunken pearl hides its light.
The road's too far for my gaze's crafts,
Mud and filth grow day and night.
Year's end, where shall I go?
A falling leaf, content to be light.
孟郊赠诗黔中观察使王础。
诗以山水起兴,寄托对文化治理与地域认同融合的深切期许。
诗人通过赞美黔中山水与王中丞的德政,表达对理想政治与君子风范的向往,同时暗含自身困顿失意的感慨。
君子 · 儒风 · 逍遥
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理