晚雨晓犹在,萧寥激前阶。
星星满衰鬓,耿耿入秋怀。
旧识半零落,前心骤相乖。
饱泉亦恐醉,惕宦肃如斋。
上客处华池,下寮宅枯崖。
叩高占生物,龃龉回难谐。
晚雨晓犹在,萧寥激前阶。
星星满衰鬓,耿耿入秋怀。
旧识半零落,前心骤相乖。
饱泉亦恐醉,惕宦肃如斋。
上客处华池,下寮宅枯崖。
叩高占生物,龃龉回难谐。
夜雨到清晨还在下
萧瑟寥落,激溅着前庭台阶。
星星白发布满衰颓的双鬓
耿耿忧思侵入悲秋的胸怀。
旧日相识大半零落
从前的心志骤然相违。
饱饮泉水也恐沉醉
惕厉为官,肃穆如斋戒。
上等宾客身处华美的池苑
下属僚属栖身枯寂的山崖。
叩问高位,占卜生机
却龃龉不合,难以协调。
Evening rain lingers at dawn
Desolate, it splashes the front steps.
Starry white fills my thinning temples
Anxiety enters my autumn heart.
Old acquaintances half scattered and gone
Former intentions suddenly turn at odds.
Even a full spring might induce drunkenness
Wary in office, solemn as in fast.
High guests dwell by splendid pools
Lowly clerks lodge on barren cliffs.
Knocking at heights, divining living things
Jagged and grating, hard to harmonize.
孟郊于溧阳秋雨后感怀身世。
描绘官场层级的隔阂,本质是权力结构对人际认同的切割。
描绘秋雨连绵中诗人孤寂衰老、宦途失意的心境
秋霁 · 萧寥 · 零落 · 龃龉
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理