吴王醉处十余里,照野拂衣今正繁。
经雨不随山鸟散,倚风疑共路人言。
愁怜粉艳飘歌席,静爱寒香扑酒樽。
欲寄所思无好信,为人惆恨又黄昏。
吴王醉处十余里,照野拂衣今正繁。
经雨不随山鸟散,倚风疑共路人言。
愁怜粉艳飘歌席,静爱寒香扑酒樽。
欲寄所思无好信,为人惆恨又黄昏。
吴王当年醉游之处方圆十余里,
梅花映照原野、拂人衣衫,如今开得正繁盛。
经历风雨却不随山鸟一同散去,
倚着微风仿佛在与路人交谈。
忧愁地怜惜它粉艳飘落于歌席,
静默地喜爱它寒香扑向酒樽。
想要寄托思念却没有好的信使,
为了世人平添惆怅,又到黄昏。
Where the King of Wu got drunk, for miles around,
Illuminating fields, brushing robes, now in full bloom.
After rain, not scattering with mountain birds;
Leaning in wind, as if speaking to passersby.
Saddened by its powdered beauty floating over song mats;
Quietly loving its cold fragrance wafting to wine cups.
Wishing to send thoughts, but no good messenger;
For mankind, melancholy deepens at dusk.
罗隐咏梅,寄托孤高情怀与人生愁思。
梅花意象承载了诗人对独立认知与世俗疏离的复杂心绪。
借梅花在吴宫旧址的繁盛与孤寂,寄托怀古之思与人生惆怅。
梅花 · 黄昏 · 飘歌席 · 倚风 · 无好信
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理