故人无与晤,安步陟山椒。
野静连云卷,川明断雾销。
灵岩闻晓籁,洞浦涨秋潮。
三江归望断,千里故乡遥。
劳歌徒自奏,客魂谁为招。
故人无与晤,安步陟山椒。
野静连云卷,川明断雾销。
灵岩闻晓籁,洞浦涨秋潮。
三江归望断,千里故乡遥。
劳歌徒自奏,客魂谁为招。
没有故人可以交谈
我安闲地步行登上山顶
原野寂静,云层翻卷
河川明朗,雾气消散
灵岩间听到清晨的天籁
洞浦涨起了秋潮
遥望三江归路已断
故乡远在千里之外
徒劳地独自吟唱悲歌
谁能为我这客居之魂招魂
No old friend to meet with me
I stroll up the hill leisurely.
Wild quiet, clouds roll and flee;
River bright, mist breaks and clears.
Sacred cliffs hear dawn's melody;
Creek's mouth swells with autumn tide.
Gazing toward three rivers, sight disappears;
A thousand miles from home, far and wide.
A weary song I sing in vain;
Who will summon my traveler's soul again?
骆宾王被贬后漂泊思乡之作。
诗中空间阻隔的治理困境,强化了离散者的身份认同焦虑。
冬日登高远望,抒发羁旅思乡之情与孤寂心境。
故人 · 故乡 · 劳歌 · 客魂 · 断雾 · 晓籁
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理