去年花落时,题作送春诗。
自为重相见,应无今日悲。
道孤逢识寡,身病买名迟。
一夜东风起,开帘不敢窥。
去年花落时,题作送春诗。
自为重相见,应无今日悲。
道孤逢识寡,身病买名迟。
一夜东风起,开帘不敢窥。
去年花朵凋落之时,
我题写了一首送春的诗。
自以为能再度相见,
应不会有今日这般悲伤。
道义孤高,知音稀少,
身患疾病,求名来迟。
一夜之间东风吹起,
我掀开帘子却不敢窥看。
Last year when flowers fell,
I wrote a poem bidding spring farewell.
Thinking we would meet again,
There should be no sorrow like today's.
My path is lonely, meeting few who understand,
My body ails, fame comes too late.
Overnight the east wind rises,
I dare not open the curtain to peek.
陆龟蒙于立春日感怀身世。
东风起而不敢窥,映射出个体在时代变迁中的脆弱治理心态。
诗人于立春日追忆去年送春情景,感慨自身孤病处境,面对东风再起却不敢窥春的复杂心境。
送春 · 道孤 · 身病
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理