男儿事长征,少小幽燕客。
赌胜马蹄下,由来轻七尺。
杀人莫敢前,须如猬毛磔。
黄云陇底白雪飞,未得报恩不能归。
辽东小妇年十五,惯弹琵琶解歌舞。
今为羗笛出塞声,使我三军泪如雨。
男儿事长征,少小幽燕客。
赌胜马蹄下,由来轻七尺。
杀人莫敢前,须如猬毛磔。
黄云陇底白雪飞,未得报恩不能归。
辽东小妇年十五,惯弹琵琶解歌舞。
今为羗笛出塞声,使我三军泪如雨。
男儿从事远征,
从小就是幽燕之地的豪客。
在马蹄下决胜争雄,
向来不看重七尺之躯。
杀人时无人敢上前,
胡须如刺猬毛般张开。
陇山下黄云密布白雪纷飞,
未能报答君恩就不能回归。
辽东的少妇年方十五,
惯于弹奏琵琶,懂得歌舞。
如今吹起羌笛的出塞曲声,
使我们三军将士泪下如雨。
A man goes on a distant campaign,
A youth from Youyan, frontier domain.
He stakes his pride beneath the horse's hoof,
Has always held his life aloof.
In killing, none dare stand before his might,
His bristling beard like hedgehog spines upright.
Yellow clouds o'er the pass, white snowflakes fly,
Until he repays kindness, he won't say goodbye.
A young Liaodong wife of fifteen years,
Skilled with pipa, knowing songs and cheers.
Now plays a Qiang flute's frontier-bound tune,
Making our three armies weep like rain at noon.
李颀写边塞将士的勇武与乡愁。
刚烈与柔情的博弈,揭示了战争对个体认同的深刻塑造。
描绘边塞将士的豪勇与乡愁,通过辽东少妇的琵琶声触发三军泪雨,展现战争背后的柔情与悲凉。
长征 · 报恩 · 出塞
本诗为乐府诗(七言为主,杂以五言),押平声韵。
东山书院编辑整理